6 แบรนด์ใหญ่ ต่างกันที่ “วิธีคิด” มากกว่าที่โลโก้

 

ถ้ามองให้ลึกกว่าโฆษณา จะพบเรื่องที่น่าสนใจมาก

ทุกบริษัทกำลังพยายามแก้โจทย์เดียวกันคือ

“จะทำอย่างไรให้เลนส์หนึ่งชิ้นมองไกล กลาง และใกล้ได้ โดยรบกวนการมองให้น้อยที่สุด?”

แต่แต่ละบริษัทเลือกตอบโจทย์นี้ต่างกัน

​

1. Essilor — จาก Varilux สู่การศึกษาว่า “มนุษย์มองอย่างไร”

ชื่อ Varilux มีความสำคัญในประวัติศาสตร์ของเลนส์โปรเกรสซีฟ เพราะเป็นหนึ่งในผลิตภัณฑ์ที่ทำให้โปรเกรสซีฟประสบความสำเร็จในตลาดตั้งแต่ช่วงปลายทศวรรษ 1950

ข้อดีอย่างหนึ่งของโครงสร้างผลิตภัณฑ์ Essilor คือสามารถมองเป็นบันไดจากรุ่นเริ่มต้นขึ้นไปหารุ่นสูงได้ค่อนข้างชัด

จากระดับเริ่มต้นอย่าง Varilux Start ขยับขึ้นไปยัง Varilux Liberty และ Varilux Comfort ก่อนเข้าสู่ระดับอย่าง Varilux Physio และกลุ่ม XR Series

​

สิ่งที่น่าสนใจในกลุ่มบนคือแนวคิดไม่ได้หยุดอยู่แค่การวัดว่าตาคุณมีค่าสายตาเท่าไร

แต่พยายามศึกษาว่า มนุษย์กวาดสายตาและขยับศีรษะอย่างไรในชีวิตจริง

ลองนึกภาพการออกแบบบันได

วิธีหนึ่งคือวัดแค่ความสูงของพื้นแล้วกำหนดจำนวนขั้น

อีกวิธีคือดูด้วยว่า คนจริง ๆ เดินขึ้นบันไดอย่างไร

แนวคิดของการใช้ข้อมูลพฤติกรรมก็คล้ายกัน

ข้อมูลการมองถูกนำมาช่วยกำหนดว่าพื้นที่ต่าง ๆ ของเลนส์ควรถูกจัดวางอย่างไร เพื่อให้สัมพันธ์กับพฤติกรรมของผู้ใช้มากขึ้น

​

อีกเรื่องที่มักสับสนคือ Crizal

Crizal เป็นชื่อในกลุ่มเทคโนโลยี การเคลือบผิวเลนส์ ไม่ใช่ชื่อระดับของโครงสร้างโปรเกรสซีฟโดยตรง

ดังนั้นอย่านำ “ชื่อ Coating” ไปเปรียบเทียบกับ “ชื่อ Progressive Design” เพราะเป็นคนละเรื่องกัน

​

​

2. ZEISS — ก่อนคำนวณเลนส์ ต้องรู้ก่อนว่าแว่นอยู่ตรงไหน

แนวคิดเด่นของ ZEISS คือการให้ความสำคัญกับ ข้อมูลการวัดและ Position of Wear

เพราะคนสองคนอาจมีค่าสายตาใกล้เคียงกัน แต่เมื่อเลือกกรอบคนละแบบ ตำแหน่งของเลนส์เมื่ออยู่หน้าดวงตาก็เปลี่ยนไป

• กรอบอาจเอียงต่างกัน

• โค้งต่างกัน

• อยู่ห่างจากดวงตาต่างกัน

ทั้งหมดนี้สามารถถูกนำมาประกอบการคำนวณในเลนส์ระดับสูง

กลุ่ม SmartLife ถูกวางแนวคิดให้รองรับรูปแบบชีวิตสมัยใหม่ที่ต้องเปลี่ยนการมองระหว่างหลายระยะและใช้อุปกรณ์ดิจิทัลบ่อย

ผลิตภัณฑ์ในตระกูลปัจจุบันมีการแบ่งระดับอย่าง SmartLife Pure, Plus, Superb และ Individual ตามระดับการปรับแต่ง

อีกแนวคิดหนึ่งของ ZEISS คือการนำพฤติกรรมของรูม่านตาและอายุเข้ามาพิจารณาในบางเทคโนโลยี เพราะรูม่านตาของคนเราไม่ได้มีขนาดเท่าเดิมตลอดเวลา

กลางวันกับกลางคืนไม่เหมือนกัน

และดวงตาของคนอายุ 40 กับ 60 ปีก็ไม่ได้ตอบสนองต่อแสงเหมือนกันทั้งหมด

จึงเป็นตัวอย่างที่ดีว่า การออกแบบเลนส์สมัยใหม่กำลังขยับจาก “ค่าสายตา” ไปสู่ “สภาพจริงที่คนใช้สายตา”

​

3. HOYA — เมื่อเลนส์สองข้างต้องทำงานเป็น “ทีมเดียวกัน”

HOYA มีแนวคิดเด่นเรื่อง Integrated Double Surface Design และการคำนวณการมองของตาสองข้าง

แทนที่จะให้การไล่กำลังทั้งหมดเกิดอยู่บนผิวใดผิวหนึ่งเพียงอย่างเดียว เทคโนโลยีในกลุ่ม iD สามารถกระจายหน้าที่การออกแบบระหว่างผิวด้านหน้าและด้านหลังของเลนส์

ข้อดีคือมีอิสระในการจัดพื้นที่ของเลนส์มากขึ้น

อีกเรื่องที่สำคัญมากคือ Binocular Vision

มนุษย์ไม่ได้มองโลกด้วยตาทีละข้าง

สมองรับภาพจากตาขวาและตาซ้ายแล้วนำมารวมกัน

ถ้าตาสองข้างมีค่าสายตาต่างกันมาก การใช้โครงสร้างที่เหมือนกันทุกอย่างแล้วเพียงเปลี่ยนกำลังเลนส์ อาจไม่ใช่คำตอบที่เหมาะที่สุดในทุกกรณี

เลนส์ระดับสูงของ HOYA จึงมีเทคโนโลยีที่พยายามสร้างสมดุลระหว่างภาพจากตาสองข้าง และนำข้อมูล Lifestyle เข้ามาช่วยในการออกแบบ

กลุ่มผลิตภัณฑ์ที่พบในตลาดประกอบด้วยตระกูลอย่าง LifeStyle, MyStyle และ MySelf

หลักคิดของแบรนด์นี้จึงสรุปง่าย ๆ ได้ว่า

ไม่ได้ออกแบบแค่ “เลนส์ขวา” และ “เลนส์ซ้าย” แต่พยายามออกแบบให้สองข้างทำงานร่วมกัน

​

4. Nikon — ยิ่งระบบรับข้อมูลได้มาก ยิ่งมีพื้นที่สำหรับการปรับแต่ง

Nikon มีประวัติในอุตสาหกรรมเลนส์สายตายาวนาน และปัจจุบันธุรกิจเลนส์แว่นตาดำเนินผ่านความร่วมมือระหว่าง Nikon กับกลุ่ม Essilor

กลุ่มโปรเกรสซีฟที่พบในตลาดมีตั้งแต่ตระกูล Presio ไปจนถึง SeeMax

แนวคิดที่น่าสนใจของ Nikon คือระบบคำนวณที่สามารถรับข้อมูลจำนวนมากเกี่ยวกับผู้สวมใส่เข้ามาประกอบกัน

ไม่ได้มีเฉพาะค่าสายตา แต่รวมถึงค่าของกรอบและการสวมใส่ในรุ่นที่รองรับ

อีกจุดหนึ่งที่มีผลในชีวิตจริงคือผลิตภัณฑ์บางระดับรองรับวัสดุเลนส์ย่อบางได้กว้าง ทำให้เป็นทางเลือกสำหรับผู้ที่มีค่าสายตาสูงและต้องการลดความหนาของเลนส์

อย่างไรก็ตาม การเลือกระดับ Index ต้องดูค่าสายตา กรอบ และข้อจำกัดของแต่ละรุ่นร่วมกัน ไม่ใช่เลือกตัวเลข Index สูงที่สุดโดยอัตโนมัติ

​

5. Rodenstock — ถ้าเราไม่ใช้ “ดวงตามาตรฐาน” แต่เริ่มจากดวงตาของคนจริงล่ะ?

นี่คือแนวคิดที่ทำให้ Rodenstock แตกต่างจากหลายแบรนด์

การคำนวณเลนส์แบบดั้งเดิมจำเป็นต้องใช้แบบจำลองดวงตามาตรฐานเป็นฐานในการคำนวณ

แต่ Rodenstock พัฒนาแนวทาง B.I.G. — Biometric Intelligent Glasses ซึ่งพยายามนำข้อมูลเฉพาะของดวงตาผู้สวมใส่เข้ามาใช้มากขึ้น

แนวคิดนี้เปรียบเทียบง่าย ๆ กับการตัดเสื้อ

แบบแรกคือดูส่วนสูงและน้ำหนัก แล้วเลือกไซส์ใกล้เคียง

อีกแบบคือ วัดตัวจริงก่อนตัด

สิ่งสำคัญที่ผู้ซื้อควรเข้าใจคือ ระดับของข้อมูลที่ถูกนำไปใช้ขึ้นอยู่กับทั้งรุ่นของเลนส์และเครื่องมือที่ร้านนั้นมี

ถ้าระบบต้องการข้อมูลจากเครื่องวัดเฉพาะ แต่ร้านไม่ได้วัดข้อมูลนั้น ก็ไม่ควรเข้าใจว่าเรากำลังได้รับการ Personalize ในระดับเดียวกับกรณีที่มีการวัดจริงครบถ้วน

นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมเวลาเลือกเลนส์ระดับสูง

คำถามไม่ควรมีแค่ว่า “เลนส์รุ่นอะไร?”

แต่ควรถามเพิ่มด้วยว่า

“ร้านวัดข้อมูลอะไรให้เราบ้าง?”

​

6. Shamir — เมื่อคอมพิวเตอร์ช่วยจำลองว่า “แสงจะเดินทางอย่างไร”

Shamir มีพื้นฐานที่แข็งแรงด้านการออกแบบเลนส์ด้วยระบบคำนวณ และมีผลิตภัณฑ์ที่แยกตามกิจกรรมค่อนข้างหลากหลาย

นอกจาก Progressive สำหรับชีวิตทั่วไป ยังพบแนวคิดที่เจาะไปยังการใช้งาน เช่น งานระยะใกล้ กีฬา หรือการขับรถ

ในกลุ่ม Progressive มีตระกูลอย่าง FirstPAL, Spectrum+ และ Autograph

สิ่งที่น่าสนใจคือระบบการออกแบบของ Shamir ใช้การจำลองเส้นทางแสงร่วมกับการคำนวณโครงสร้างเลนส์

ลองคิดเหมือนการสร้างเครื่องบิน แทนที่จะสร้างต้นแบบจริงหลายร้อยชิ้นแล้วทดลองทีละอัน วิศวกรสามารถจำลองการไหลของอากาศในคอมพิวเตอร์ก่อน การออกแบบเลนส์ก็มีหลักคิดคล้ายกัน ระบบสามารถจำลองว่าแสงจากมุมต่าง ๆ เมื่อผ่านโครงสร้างเลนส์แล้วจะเดินทางไปอย่างไร ก่อนจะเลือกหรือสร้างโครงสร้างที่เหมาะสมขึ้นมา

จุดเด่นอีกอย่างคือการทำเลนส์สำหรับพฤติกรรมหรือกิจกรรมเฉพาะ ซึ่งเหมาะกับแนวคิดใหม่ของตลาดที่ว่า

เราไม่จำเป็นต้องมี Progressive Design เดียวสำหรับมนุษย์ทุกคน